جایگاه عبادت
توجه به عبادت، توجه به حیاتیترین مقولة انسانی است؛ چرا که بیشترسامانها و نابسامانیها، صلاحها و فسادها و سعادتها و شقاوتها، به این مسأله بر میگردد. عبادت بستر خوشبختی و بدبختی انسانها و جوامع انسانی است، انسان موجودی است مستعد همة کمالات و همچنین تباهیها، اینگونه شدن یا آن گونه شدن به نوع عبادت آدمی بسته است. انسان به سبب عبادتی درست و الهى، دارای اخلاق الهی میشود و به سبب عبادت نادرست، از سیر به سوی حقیقت انسانی خود باز میماند و اخلاقی غیر ربانی پیدا میکند. انسان میتواند به سبب عبادتی کامل، به کمالات انسانی دست یابد یا به عکس.. رسالت همة پیام آوران الهی این بوده است که موانع عبادت صحیح را از سر راه آدمیان بردارند، آنان را از اسارت بت و جاهلیت برهانند، زنجیرها را ازدست و پای انسانها بگشایند و بستر مناسب برای رسیدن آنان به سوی کمال مطلق را فراهم نمایند.
به بیان امیر مؤمنان علی(ع:) «فَبَعَثَ اللهُ محمد(ص) بِالْحَقّ لِیُخرِجَ عِبَادَهُ مِنْ عِبَادَةِ الأوْثَانِ إلَی عِبَادَتِهِ وَ مِنْ طَاعَةِ الشّیْطَانِ إلَی طَاعَتِهِ، بِقُرْآنٍ قَدْ بَیّنَهُ وَ أحْکَمَهُ، لِیَعْلَمَ الْعِبَادُ رَبّهُمْ إذْ جَهِلُوهُ وَلِیُقِرّوا بِهِ بَعْدَ إذْا جَحَدُوهُ وَ لِیُثْبِتُوهُ بَعْدَ إذ أنْکَرُوُه»(نهج البلاغه، خطبه )147؛ پس خدا، محمد(ص) را به راستی برانگیخت تا بندگانش را از پرستش بتان رهایی بخشد و به عبادت و اطاعت خود وادارد و از پیروی شیطان برهاند و به اطاعت خود کشاند، با قرآنی که معنی آن را آشکار کرد و اساسش را استوار فرمود تا بندگان  بزرگی پروردگار را بدانند که نمیدانستند و به آن اقرار کنند پس از آنکه بر انکار میافزودند، او را نیک بشناسند.
راه عبادت
راه عبادت درست، راهی است که همة وجود آدمی را متوجه خود میکند و فطریات آدمی را در بستر فطرتش به سوی کمال رهنمون سازد. این امر زمانی ممکن است که موانع عبادت صحیح، رفع و شرایطن فراهم گردد و عبادت آدمی بر اساس شناختی درست بنا شود . و انسان به سوی هدفی قدم بردارد که برای آن
آفریده شده است و آفرینش او را بدان میخواند:«وَ ما خَلَقْتُ الْجِنّ وَ اْلإِنْسَ إِلاّ لِیَعْبُدُونِ» (الذاریات ، .)56این سیر، باید براساس اصولی صحیح و روشهایی مناسب سامان یابد، در غیر این صورت نه تنها تلاشها و زحمتهای عبادی به نتیجه نخواهد رسید؛ بلکه گاه نتایجی غیر صحیح به بار میآورد و آدمیان را از مسیر کمال فطریشان دور میسازد.
امیر مؤمنان علی(ع) چنین رهنمود داده است: «أیّهَا النّاسُ، مَنْ سَلَکَ الطّرِیقَ الْوَاضِحَ وَرَدَ الْمَاءَ وَ مَنْ خَالَفَ وَقَعَ فِی التّیهِ» (نهج البلاغه، خطبه )201؛« ای مردم! آنکه راه آشکار را بپیماید، به آب میرسد و آنکه بیراهه را پیش گیرد، در بیابان سرگردان میماند [و از تشنگی میمیرد] . علی(ع) خود نمونة کامل عبادت الهی و سرچشمة فیض در رساندن آدمیان به مقصد کمال است و فرمودهاند:«نَحْنُ  الشّعَارُ وَالأَصْحَابُ وَالْخَزَنَةُ وَالأَبْوَابُ وَلاَتُؤْتَی الْبُیُوتُ إلاّ مِن أبْوَابِهَا» (نهج البلاغه ، خطبه )154؛ «ما خاصان و یاران و گنجوران ودرهای رسالتیم و به خانهها، جز از درهای آن نتوان وارد شد». از اینرو آزمودههای پیامبر ختمی مرتبت و عترت آن حضرت و سیرة آنان، بهترین مسیر عبادت و راه اتصال به صفات و کمالات الهی است. پیشوای آزادگان امیر مؤمنان علی(ع) همگان را به این راه فرا خوانده و فرموده است:«فَأَینَ تَذْهَبُونَ؟ وَ أنّی تُؤْفَکُونَ! وَ الأعْلامُ قائِمَةٌ وَ الآیاتُ وَاضِحَةٌ وَ المَنارُ مَنْصُوبَةٌ، فَأیْنَ یُتاهُ بِکُم وَ کَیْفَ تَعْمَهُونَ وَ بَیْنَکُمْ عِتْرَةُ نَبِیّکُم وَهُمْ أزِمّةُ الحَقّ وَأعْلامُ الدّینِ وَألْسِنَةُ الصّدْقِ فَأنْزِلُوهُم وُرُودَ الهِیمِ العِطاشِ...» (نهج البلاغه ، خطبه )87؛ «پس کجا میروی